1- امامان معصوم اهل بیت علیهم السلام همگى به شهادت رسیدند و هیچ كدام به مرگ طبیعى چشم از جهان فرو نبسته اند. حتى رسول خدا صلى الله علیه وآله نیز شهید شدند و قرآن كریم در اشاره به این معنا فرموده است: «وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۚ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْۚ وَمَنْ ینْقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَیهِ فَلَنْ یضُرَّ اللَهَ شَیئًاۗ وَسَیجْزِی اللَهُ الشَّاكِرِینَ؛ محمد صلى الله علیه وآله فرستاده خداست و پیش از او فرستادگان دیگرى نیز بوده اند كه در گذشتند. آیا اگر بمیرد یا كشته شود، شما به آیین گذشته باز مى گردید؟ و هركس به گذشته باز گردد، زیانى به خدا نمى رساند و به زودى خدا شاكران را پاداش خواهد داد».
2- مصادر اسلامى و كتاب هاى تفسیر، حدیث و تاریخِ شیعه و غیرشیعه همگى در این نكته اتفاق نظر دارند كه وجود مبارك رسول الله صلی الله علیه وآله به مرگ طبیعى از جهان چشم فرو نبستند و براثر سم به شهادت رسیدند. البته میان شیعه و دیگران در یك نكته اختلاف نظر وجود دارد و آن این است كه چه كسى به ایشان سم خورانده است.
3- اصل شهادت رسول خدا صلى الله علیه وآله از نظرگاه تاریخى و روایى جاى كم ترین تردیدى ندارد.
4- مصیبت شهادت پیغمبر اسلام صلی الله علیه وآله مصیبت بسیار بزرگى است؛ زیرا مصیبت درگذشت هركس به اندازه شخصیت و مقام اوست. در میان تمام آفریده هاى گذشته و آینده هیچ شخصیتى مانند رسول خدا صلى الله علیه وآله نیست و هیچ كس به مقام بى همتاى ایشان نمى رسد.
5- همانطور كه رسول خدا صلی الله علیه وآله گوهر یكدانه و بى همتاى آفرینش است، فاجعه درگذشت ایشان نیز همانند شخصیت ایشان بى نظیر و استثنایى است.
6- تنها پیشوایان معصوم علیهم السلام وجود مبارك رسول خدا صلى الله علیه وآله را به درستى مى شناسند. ما هرچند بكوشیم و مطالعه كنیم، چندان به شناخت حقیقت آن جناب، راه نمى بریم و هریك به قدر درك و معلومات مان می توانیم از شخصیت ایشان برداشت كنیم.
7- بزرگى فاجعه شهادت رسول خدا صلى الله علیه وآله را فقط پیشوایان ما درك مى كنند و فهم و درك ما از عظمت این فاجعه اندك و ناتوان است.
8- فاجعه بزرگ، شهادت رسول خدا صلى الله علیه وآله نیست، بلكه فاجعه بزرگ هتك حرمت پیغمبر خدا صلی الله علیه وآله است.
9- همه حرمت ها با شهادت آن جناب (رسول اکرم صلی الله علیه وآله) از میان رفت؛ یعنى نه فقط حرمت آن حضرت، بلكه حرمت خداى متعال، حضرت زهراسلام الله علیها، حضرت امیرمومنان علیه السلام، تمام پیامبران علی نبینا و علیهم السلام، نماز، روزه، بهشت، قیامت، عرش، كرسى و همه چیزهاى محترم از میان رفت.
10- مصیبت شهادت رسول خدا صلى الله علیه وآله به اندازه جایگاه والایشان بى نظیر و بزرگ و جبران ناپذیر است، اما حضرت زهرا علیها السلام در خطبه ای که ایراد کردند، شكستن حرمت ها را مصیبتى بزرگ تر و گران تر از مصیبت شهادت آن حضرت مى داند.
11- حرمت والاى رسول خدا صلى الله علیه وآله پیش از شهادت ایشان هتك شد و شكست. اما كاش فقط هتك مى شد و مى شكست، بلكه یكسره پایمال شد و از میان رفت. این اتفاق زمانى افتاد كه عده اى گفتند: «إنَّ الرجلَ لَیهجُر؛ این مرد [العیاذ باللَه] هذیان مى گوید» و گفتند: «غلبه الوَجَع؛ درد بر او چیره شده است».
12- اتفاقى كه در روز آخر حیات رسول خدا صلى الله علیه وآله افتاد، به فرموده حضرت زهرا علیها السلام تمام حرمت ها را یكسره از میان برد و پایمال كرد.
13- آن شخص حضرت را به هذیان گویى توصیف مى كند و این نوعى دشنام است. آیا كسى كه پیامبر صلی الله علیه وآله و محبوب خدا را سب كند، از دایره مسلمانى بیرون نیست؟
14- در حقیقت كنار زدن اهل بیت علیهم السلام از حقى كه خدا و رسول برایشان نهاده است، بزرگ ترین قدرناشناسى و حرمت شكنى به رسول خدا صلى الله علیه وآله است.
