1- در اسلام حقیقی یک فقیر هم وجود ندارد و اگر هم ابتداءً وجود داشته باشد، در سایه اسلام، بی نیاز خواهد شد.

2- رسول مکرم اسلام صلی الله علیه وآله در دوران حکومت خود گاهی گرسنه می ماندند و تا سه روز غذایی برای سیر کردن خود نمی یافتند و از شدت گرسنگی سنگ بر شکم خود می بستند تا درد و آزار گرسنگی را بر خود هموار کنند، مع الوصف در تاریخ ثبت نشده است که حتی یک نفر از افرادی که در سایه حکومت رسول خدا صلی الله علیه وآله زندگی می کردند از گرسنگی مرده باشد. این در حالی است که امروزه علی رغم وجود امکانات و ثروت های فراوان، همه روزه صدها بلکه هزاران تن به علت گرسنگی می میرند.

3- در دوران و تاریخ حکومت رسول الله صلی الله علیه وآله هیچ پسر و دختر جوانی یافت نمی شد که به دلیل فقر و تنگدستی مجرد مانده و ازدواج نکرده باشند.

4- امروزه مسئولان ثروتمندترین کشور جهان نمی توانند ادعا کنند که افراد فقیر و مستمندی در کشورشان پیدا نمی شود، ولی در تاریخ حکومت رسول خدا صلی الله علیه وآله فقیر وجود نداشته یا اگر فقیری بوده از فقر و نیازمندی رها شده است.

5- در روزگار حکومت آن بزرگواران هرگز گزارش نشد که کسی از گرسنگی بمیرد، اما در حکومت های اموی و عباسی، دزدی و اختلاس به حدی بود که هزاران هزار از گرسنگی جان دادند به گونه ای که روایت شده است به خوردن سگ ها و گربه ها و موش ها روی آوردند.

6- تأمین رفاه و امنیت مردم در طول بیست و پنج سال قبل از حكومت ظاهرى امیرمومنان علیه السلام و بعد از شهادت آن حضرت، در دوران حكومت اموى ‏ها و عباسى‏ ها، هرگز وجود نداشت، بلكه این ویژگى منحصر به حكومت آن حضرت بود.

7- راستى امروزه در كجاى دنیا، چه در شرق و چه در غرب، رئیس دولتى مى ‏تواند ادعا كند در شهرها و روستاهاى كشور هیچ فقیرى وجود ندارد؟ و ما مى‏بینیم با این همه پیشرفت و فراوانى سرمایه ‏هاى مادى در هر كشورى هزاران هزار فقیر وجود دارد، اما امیرمؤمنان ‏علیه السلام با ارائه برنامه ای جامع فقر را در كشور اسلامى ریشه ‏كن كرده بودند.