1- مبادا به ذهن و اندیشه ‏اى خطور كند كه در مجالس عمومى شركت مى‏ كنیم، دیگر برگزارى مجالس آن بزرگوار در خانه چندان ضرورتى ندارد. به یقین چنین برداشتى درست نیست و این مجالس سعادت دنیا و آخرت را دربردارد و خاستگاه توفیقات زیادى است و هرچه بیشتر در برگزارى آن كوشا باشیم، در دو جهان موفق‏ تر خواهیم بود.

2- یكى از وظایف ما این است كه بدانیم شعائر حسینى شعائر الله و اظهار نظر در خصوص آن مربوط به مراجع تقلید است كه در زمینه احكام الله تخصص كافى دارند. فقط فقهایى كه در این زمینه خبره‏ اند مى‏ توانند در این زمینه اظهارنظر كنند. از این‏ رو در زمینه شعائر حسینى باید به آنان مراجعه و از آنان پرسش كنیم و از حكم كردن به غیر ماانزل الله بپرهیزیم.

3- ماجراى حضرت سیدالشهدا علیه السلام فیصله ‏دهنده حق از باطل و ماجراى حساسى است كه در آن آدمى زود اهل سعادت و بهشت یا خداى ناكرده اهل شقاوت و دوزخ مى ‏شود. بكوشیم از اظهار نظرهاى سطحى در این خصوص خوددارى كنیم و خود، خانواده و برادران جسمانى و ایمانى خود را از مردود شدن در این امتحان دور كنیم و با حكمت و موعظه حسنه آنان را از تشكیك و اظهارنظر در این خصوص بازداریم.

4- تشكیك در اقامه شعائر حسینى از بازى كردن با آتش و زغال گداخته نیز خطرناك ‏تر است؛ زیرا آتش فقط در همین دنیا به ما آسیب مى‏ رساند، ولى تضعیف دستگاه امام حسین علیه السلام دنیا و آخرت آدمى را برباد مى ‏دهد.

5- همان قدر كه اقامه شعائر حسینى و خدمت به دستگاه حضرت سیدالشهدا علیه السلام اجر و مقام عظیم در بر دارد، مبارزه با آن و تشكیك در این امور و آزردن سوگواران حضرت با عذاب دردناك توأم است.

6- كسانى ‏كه با امام حسین علیه السلام مبارزه مى ‏كنند یا در سوگوارى‏ هاى حضرت به شبهه‏ افكنى مى ‏پردازند و مردمان را دلسرد مى ‏كنند، دست به كار خطرناكى مى‏ زنند و باید از این‏ كار بترسند؛ چنین چیزى به راستى جاى ترس بسیار دارد.