1- امام حسين عليه السلام چراغ هدايت و کشتی نجاتی هستند که هرکسی متمسّک به آن گردد، نجات او قطعی است.

2- کسی که به دنبال حضرت سيد الشهدا عليه السلام است در تاريکی نیست، بلکه در نور و روشنايی است که بلايی بر سر او نخواهد آمد.

3- امام حسين عليه السلام وسيله نجات است و کسی که با آن حضرت باشد، قطعاً بی وسيله نخواهد بود.

4- امیدوارم به برکت اين چراغ هدايت و کشتی نجات همه عزاداران و خدمت گزاران حضرت سيد الشهدا عليه السلام بتوانند نسل بعد از خود را نيز «حسينی» تربيت کرده، اين کشتی نجات و چراغ هدايت را به خوبی به آن ها معرفی کنند تا بتوانند از اين اقيانوس پرخطر دنيا درامان بمانند.

5- انسان می تواند با نیت خود از نورانیت دور شود و با نیّتش نزدیک گردیده، به مقام قُرب واصل گردد. در حدیثی شریف از رسول خدا صلی الله علیه وآله آمده است که فرموده اند: «من أحبّ عمل قوم اُشرِک فی عملهم؛ هرکس کار و رفتار قومی را دوست بدارد، در عمل آنان شرکت داده می شود».

بنا بر این روایت، شما که عمل اصحاب امام حسین علیه السلام را دوست دارید، یقیناً در ایثار آن حضرت شرکت داده خواهید شد.

6- حضرت امام صادق علیه السلام سر به سجده فرو برد و بسیار گریست، به گونه ای که هنگامی که سرش را بلند کرد محاسن شریفش از اشک خیس شده بود. راوی دلیل آن را از حضرت جویا شد و ایشان فرمود که این گریه برای دعا به حق کسانی است که شعائر حسینی را اقامه می کنند.

7- حکومت های اسلامی و غیر اسلامی باید این نعمت بزرگ (اقامه شعائر حسینی در بلاد تحت امرشان) که در صدسال پیش نبوده یا اندک بوده را قدر بدانند.

8- در روایتی نقل شده است که حضرت امام صادق علیه السلام پس از نماز به سجده رفتند و بسیار گریستند. تا حدی که محاسن شریفشان از اشک دیدگانش کاملاً خیس شد. راوی نقل می کند که در آن سجده حضرت فقط برای کسانی که شعائر حسینی را اقامه می کنند دعا فرمودند؛ نیز در دعای خود از برخی دشواری ها و مصیبت ها که در این راه متحمل می شوند یاد کردند.

9- قدر مسلم هرچه تلاش کنیم تا به سفینه عظیم امام حسین علیه السلام نزدیک شویم پشیمان نخواهیم بود.

10- امام حسین علیه السلام و اهل بیت ایشان با آن وضعیت فجیع به شهادت رسیدند، اما خدای متعال خواست تا با همان شهادت اسلام و اخلاق زنده بماند و هدایت و خیر در سراسر جهان سایه اندازد.

11- بقای حضرت رسول صلی الله علیه وآله، دین و آیین ایشان به برکت قیام و شهادت امام حسین علیه السلام است.

12- استواری، دوام و پایایی دین اسلام، فضیلت ها، عقیده صحیح و پاک و اخلاق والا با شهادت حضرت سید الشهدا علیه السلام گره خورده است.

13- بسى شكرانه دارد كه به آن حضرت ایمان داریم و امامت ایشان و دیگر امامان را پذیرفته ایم و به چهارده معصوم علیهم السلام معتقدیم. باید خداى را شاكر باشیم كه چنین امامى داریم؛ امامى كه بت پرست او را از خود مى ‏داند و نیاز خود را از او مى ‏گیرد، مسیحى ‏ها، زرتشتى‏ ها و ... در گرفتارى‏ ها دست به دامان او مى ‏شوند و آنان كه امامتش را نمى ‏پذیرند در برابر شكوه و عظمت خداداده ‏اش سر تعظیم فرو آورده، از سر ارج نهادن قامت دو نیم مى‏ كنند.

14- بى‏ تردید دوستى اهل بیت علیهم السلام به ویژه حضرت سید الشهدا علیه السلام و خدمت به دستگاه ایشان تأثیر خواهد گذارد و فرجامى نیكو براى انسان رقم خواهد زد.

15- اگر هریك به اندازه توان در خانه خود مجلسى برگزار كنیم یقیناً در دنیا و آخرت از بركات آن بهره مند خواهیم شد.

16- بى ‏تردید چهارده معصوم علیهم السلام یكایك چراغ هدایت و كشتى نجات هستند و چهارتن از آنان (رسول خدا، امیرمومنان، صدیقه كبرى حضرت فاطمه زهرا و امام حسن مجتبى علیهم السلام) نیز از حضرت سید الشهدا علیه السلام برترند، اما حضرت بارى تعالى با علم ازلى و حكمت نافذ خود براى امام حسین علیه السلام ویژگى‏ هایى قرار داده كه یكى از آن ویژگى ‏ها این است كه نام حضرت سید الشهدا علیه السلام با صفت ‏هاى «مصباح هدىً وسفینة نجاة» بر سمت راست عرش نوشته شود.

17- باید حضرت سید الشهدا علیه السلام را كه خداى متعال پیش از آفرینش بشر ایشان را به عنوان چراغ هدایت و كشتى نجات قرار داد به همگان بیشتر و بهتر معرفى كنیم تا خود و دیگران از این نور بیشتر بهره ‏مند شویم.

18- بكوشیم امام حسین علیه السلام را كه خدا او را «چراغ هدایت و كشتى نجات» خوانده آن ‏طور كه باید، به مردم معرفى كنیم تا با شناخت عظمت آن حضرت از ایشان پیروى كرده و سرمشق بگیریم.

19- نیروى محدود اندیشه ما كجا و درك عظمت امام حسین علیه السلام كجا؟ امامى كه خداى سبحان او را از آیات كبرى مى ‏شمارد و درباره وى مى‏ فرماید: «چراغ هدایت و كشتى نجات است». این تعبیر سخن امام صادق یا امیرمؤمنان یا حضرت پیامبر علیهم السلام نیست، بلكه كلام خداست كه پیش از زاده شدن امام حسین علیه السلام بر ساق عرش نوشته شده است.

20- امام حسین علیه السلام یاران فراوانی داشتند، اما همگیِ آنان بزرگ و باعظمت نبودند، بلکه تنها کسانی به والایی، ارجمندی و بزرگی دست یافتند که در کنار حضرتش ماندند و در کربلا به شهادت رسیدند و تنها اینان از بزرگانند.

21- امام حسین علیه السلام جان خویش و بهترین افراد خاندان و یاران خود را برای خدا و اسلام فدا کردند و خدای متعال به پاس آن فداکاری و شهادت، شفا را در تربت، امامت را در ذریه و نسل و استجابت دعا را زیر قبه حضرت قرار داد و این ها همه، تماماً هدیه الهی به حضرت سید الشهدا علیه السلام است.

22- خدای متعال واقعه عاشورا را یک رمز و نقطه عطف قرار داده است.

23- امام حسین علیه السلام به هیچ احدی و به مال و منال کسی کم ترین نیازی ندارند بلکه همه بشر و همه دنیا و آخرت نیازمند وجود ایشان است. همچنین خدای متعال آن جناب را مایه آزمون همه مردم ـ و نه فقط مسلمانان- قرار داده است.

24-  دستگاه حضرت سید الشهدا علیه السلام صاف و پاک است و تشبیه آن به آب زلال نیز از باب مثال است و گرنه بسیار صاف تر و زلال تر از آن است.

25- خیمه و پرچم امام حسین علیه السلام که شامل هر مجلس عزای کوچک یا بزرگی می شود، صراط مستقیم الهی است که می تواند هر انسان حق طلبی را به سوی خود جذب و هدایت نماید همان گونه که جوان نصرانی را از یاران امام حسین علیه السلام گردانید به طوری که اکنون میلیون ها انسان مؤمن و عالم و مجتهد در مقابل بارگاه او می ایستند و می گویند: پدر و مادرم به فدای شما باد.

26- بنا به وظیفه ‏اى كه بر عهده داریم، هریك بر اساس مراتب و توان علمى خود باید دیگران را به مسیر صحیح و روشن هدایت كنیم. براى چنین مواردى تنها چراغ همیشه فروزنده و كشتى همیشه ایمن حضرت سید الشهدا علیه السلام كارآمد است؛ چه اینكه خدایش او را بدین صفت خوانده است.