1- خدای متعال وعده فرموده که هرچه با نام و عزای حضرت سيد الشهدا علیه السلام بيشتر مبارزه شود، نام و ياد ايشان بيشتر در دل‌ ها رسوخ يابد و بلندآوازه‌ تر گردد.

2- نام امام حسین علیه السلام در جهان از نام خود خدای جليل نيز افزون‌ تر و پرآوازه‌ تر است؛ چراکه ماجرای حضرت سيد الشهدا علیه السلام استثنايی است و خود خدا چنين خواسته است.

3- ماجرای امام حسين عليه ‌السلام عاطفه صرف نيست و عاطفه‌ ای است که در پس آن خرد نهفته است و نيروی عقل مهار آن را به دست دارد.

4- خدای متعال به واسطه جان نثاری ها و از خودگذشتگی های فراوان حضرت سيد الشهدا عليه السلام برای آن حضرت ويژگی های منحصر به فرد و بی مانندی قرار دادند که پيش از ايشان سابقه نداشته است.

5- يکی از ويژگی های منحصربه فرد حضرت امام حسین علیه السلام همين عزاداری های بی مانند است.

6- در جای جای جهان و حتی جاهايی که شايد به نظرمان بعيد باشد نام و ياد حضرت امام حسین علیه السلام زنده است و برايشان مجلس عزا برپا می شود. اين در حالی است که ما از عالم بالا و عزاداری آسمانيان در اندوه ايشان خبر نداريم.

7- مقام بلند و والايی را که خدا به حضرت سيد الشهدا عليه السلام داد به غير او نداد.

8-  کسی جز حضرت صاحب الأمر، امام آخرالزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را یارای انتقام جویی از خون پاک امام حسین علیه السلام نیست.

9- از تاریخ خدایی خدا که نه اول دارد و نه آخر، مصیبت امام حسین علیه السلام بی مانند و بی همتاست و هر مصیبتی در قیاس با آن خرد و کوچک است.

10-  موضوع عزاداری حضرت سید الشهدا علیه السلام افزون بر قواعد تشریعی آن، از خصائص تکوینی فراوانی برخورداراست. بشر در طول تاریخ همواره شاهد بسیاری از این معجزه ها و امور تکوینی بوده است. وقایعی نادر و خارق عادت که عقل بشر از درک والمام آن عاجز است و تنها در منظومه امام حسین علیه السلام یافت می شود.

11- پدر و مادرها، نباید با خرده گیری های بیجا مانع اقامه عزاداری امام حسین علیه السلام شوند. امام حسین علیه السلام و عزاداری ایشان استثنای عالم وجود است.

12- خدای متعال در سراسر گیتی تنها یک امام حسین علیه السلام قرار داده است؛ آن هم با قواعدی تکوینی که ویژه اوست.

13- با همه مخاطراتی که زیارت مرقد امام حسین علیه السلام داشته بود، هیچ یک از ائمه از زیارت آن حضرت نهی نفرمودند.

14- با گذشت این همه سال از واقعه سوزناک کربلا و انبوه دشمنی و کارشکنی متوکل ها همچنان شعله هدایت بخش شعائر حسینی راهنما و نجات دهنده جویندگان حقیقت است. کجایند متوکل ها و پهلوی ها و یاسین الهاشمی ها؟

15- بی گمان خدای عزوجل نمی گذارد که شعائر مقدس امام حسین علیه السلام بی فروغ و کساد گردد و همواره پشتیبان آن است.

16- در طول تاریخ بسیاری از بزرگان اهل ضلالت در کمرنگ کردن شعائر آن حضرت تلاش کردند و برخی حتی به از بین بردن آثار قبر مطهر ایشان دست زدند، اما مجموعه همه این اقدامات سودی نبخشید و شعله محبت ایشان در دل دوستانش بیشتر و بیشتر شد.

17- خدای متعال برای حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام صدها استثنا در تکوین و تشریع قائل شده است.

18- خدای عزوجل اراده فرموده که امام حسین علیه السلام عظمت داشته باشند و تمام شعائر مقدس و آنچه با آن حضرت مرتبط است، بالنده و آشکار باشد و تاریخ این مطلب را از حدود 1400 سال قبل تا به امروز ثابت کرده است.

19- در راه این تربت مقدس، هزاران بلکه ده ها هزار انسان قربانی و شهید شدند. حاکمان جبار و ستمکار تمام توان خود را به کار بستند تا نام و یاد امام حسین علیه السلام را از یادها و دل ها بزدایند، ولی خدای متعال برای امام حسین علیه السلام و شعائر مقدس آن حضرت بالندگی و جاودانگی مقرر فرموده بود.

20- خدای متعال برای شعائر مقدس آن حضرت ماندگاری و جاودانگی رقم زده است.

21- در روایت آمده است آنچه خداى متعال در دنیا به حضرت سیدالشّهدا علیه السلام عطا فرموده، چندین برابر آن را در آخرت براى ایشان مقرر فرموده است.

22- در زیر این آسمان و در این ایام عاشوراى حضرت ابا عبد الله الحسین علیه السلام دریا دریا اشك ریخته مى ‏شود و همین اشك‏ها سیلى است بنیان كن كه ریشه ستمگران را در طول تاریخ از بن بركنده است.

23- اگر تاریخ را بكاویم بسیارى از مشركان، كافران، بت پرستان، آتش پرستان و ... را خواهیم یافت كه در مدح و ثناى امام حسین علیه السلام اشعارى به حجم یك دیوان بزرگ سروده و در سوگ حضرتش روضه خوانده ‏اند و حتی مطلع شدم که چندی پیش آتش پرستى، كتابى از سروده‏ هاى خود را كه در سوگ سالار شهیدان فراهم آورده بود به چاپ رساند.

24- خداى متعال براى حضرت سید الشهدا علیه السلام خصوصیاتى قرار داده كه براى هیچ كس حتى جد بزرگوار، پدر ارجمند، مادر گرامى و برادر گران قدرشان لحاظ نداشته است.

25- نشانه‏ هایى كه براى حضرت سید الشهدا علیه السلام برپا مى ‏گردد محو ناشدنى و جاویدان است.

26- تنها نشانه حضرت سید الشهدا علیه السلام است كه هر روز فروغ دو چندان مى ‏یابد و جلوه ‏اش فزونى مى‏ گیرد.

27- عبارت: «ولیجتهدن أئمة الكفر و أشیاع الضلالة» جز درباره حضرت سید الشهداعلیه السلام نیامده است. پس این مطلب از اختصاصات ایشان است كه به رغم تلاش ‏هاى فراوان پیشوایان كفر و ستم در نابودى ایشان، نام و یاد آن امام همام همچنان در دل ‏ها زنده مى‏ ماند و هرگز به فراموشى سپرده نمى‏ شود.

28- معجزه بزرگ خدا از این قبیل است كه بندگانى چون حضرت سید الشهدا علیه السلام آفریده است.

29- تنها یك سوگ است كه هیچ گاه با گذشت زمان از یادها نمى ‏رود و فروغ آن هرگز به خاموشى نمى‏ گراید. همه ساله چند روز مانده به ماه محرم كوى و برزن جامه سیاه مى ‏پوشد و مردمان در تكاپوى برپا كردن خیمه عزاى امام حسین علیه السلام مى ‏افتند و دل‏ هاى همگان حال و هواى دیگرى پیدا مى ‏كند و شور حسینى و سوز عاشورایى چون آتشى از زیر خاكستر دل سر بر مى ‏كشد و شعله مى ‏گیرد. این سوز و حرارت از ویژگى ‏هاى اهل ایمان است.

30- حضرت زهرا علیها السلام در ماه محرم جامه‏ اى را كه حضرت سید الشهدا علیه السلام هنگام شهادت به تن داشتند، در فضا مى‏ آویزد و بدین ترتیب سوگ و اندوه او را تجدید مى ‏كند.

31- به كمك زبان مى ‏توان كارهاى بسیارى انجام داد و خدمات فراوانى به اقامه شعائر حسینى نمود. كافى است انسان مأیوس و خسته نشود و حوصله به خرج دهد و در كمال خونسردى و خوشرویى افراد را به مشاركت در عزا دعوت كند.

32- باید به حادثه كربلا به عنوان برنامه امتحان و آزمایش مردم نگریست.

33- سخن گفتن از حضرت سید الشهدا علیه السلام سخن گفتن از خداى سبحان و قرآن و رسالت و حق و همه فضیلت ‏هاست.

34- سوگوارى براى حضرت سیدالشهدا علیه السلام و بزرگداشت نام ایشان ماجرایى كهن و ریشه ‏دار است و مربوط به امروز و دیروز نیست. خداى متعال خود چنین چیزى را مشیت فرموده است و با مشیت الهى نمى ‏توان مبارزه كرد.

35- ماجراى حضرت سید الشهدا علیه السلام از همه جهت استثنا است و تاریخ شهادت مى‏ دهد كه دشمنان ایشان در همین دنیا كیفر شدند و خدا مهلت شان نداد.

36- اساساً مشیت الهى بر این تعلق گرفته است كه با ماجراى حضرت سید الشهدا علیه السلام و هر چیزى كه به نوعى با ایشان مربوط است به شكلى استثنایى برخورد نماید.

37- در طول تاریخ بسیارى از مطالب و كتاب ‏هاى مربوط به حضرت سید الشهدا علیه السلام به شعله‏ هاى آتش سپرده شده و ناقلان این آثار مورد جنایت و آزار قرار گرفته ‏اند. شاید بتوان گفت تنها یك هزارم مطالب مربوط به آن حضرت به دست ما رسیده است. اما به رغم آن تلاش‏ ها و این كارشكنى ‏ها امروزه نام هیچ‏ كس در جهان به اندازه نامِ نامىِ حضرت سید الشهدا علیه السلام آوازه ‏اى به این گستردگى نیافته است.

38- امام صادق علیه السلام در حال سجده براى زائران قبر اباعبدالله الحسین علیه السلام و كسانى‏ كه در اقامه شعائر حسینى تلاش مى ‏كنند دعا مى‏ كردند.

39- امام صادق علیه السلام در حال سجده با اشك جارى براى سوگواران حسینى توفیق و صبر و اخلاص و رحمت الهى را مسئلت می نمودند.

40- سوگوارى‏ هایى كه در نقاط گوناگون زمین به زبان‏ ها و شكل ‏هاى گوناگون صورت مى ‏گیرد از حد شمار بیرون است، ولى خدا مى‏ داند كه سوگوارى ‏هایى كه در میان فرشتگان و ساكنان عالم بالا صورت مى ‏پذیرد بسیار بسیار بیشتر است.

41- حضرت سید الشهدا علیه السلام هرچه داشت در طبق اخلاص نهاد و به شكلى استثنایى و بى‏ مانند در راه خداى متعال فدا نمود. از این ‏رو خداى متعال نیز به ایشان مواردى استثنایى و بى‏ مانند عطا فرمود كه به هیچ كس قبل یا بعد از ایشان عطا نكرده است.

42- خداى تعالى امام حسین علیه السلام را از عطایاى ویژه ‏اى برخوردار ساخت كه حتى كسانى كه از امام حسین علیه السلام برترند نیز از آن عطاها بهره ‏مند نیستند.

43- هیچ مصیبتى مانند مصیبت حضرت سید الشهدا علیه السلام نیست.

44- همیشه باید در مجالس عزادارى و در میان زائران و سوگواران آن حضرت شركت كرد؛ زیرا هم یاوران و تأیید كنندگان امام حسین علیه السلام پاداشی استثنایى خواهند داشت و هم كسانى كه با عاشورا و امام حسین علیه السلام به معارضه و مخالفت مى ‏پردازند كیفرى بى‏ مانند و استثنایى در انتظارشان خواهد بود.

45- از جمله عطاهایى كه خداى متعال فقط به امام حسین علیه السلام داده، به زیارت ایشان مربوط مى ‏شود. بدین معنا كه زیارت ایشان حتى در حالت ترس نیز استحباب دارد و چه بسا ثواب آن دوچندان مى‏ شود. در حالى كه حج با همه عظمتى كه دارد مشروط به خالى بودن مسیر از خوف و خطر است.

46- زیارت امام حسین علیه السلام حتى در حال خوف و ترس استحباب دارد و نسبت به آن سفارش شده است. در طى تاریخ با این كه زمامداران ستمگر زائران حرم حضرت سید الشهدا علیه السلام را به زندان مى ‏افكندند و چه بسا دست و پاى آنان را مى ‏بریدند و اموالشان را مصادره مى‏ كردند، با این حال شنیده نشده است كه ائمه علیهم السلام آنان را از این كار نهى كرده باشند، بلكه آنان را به این كار تشویق مى ‏فرمودند.

47- در حدیث محمد بن مسلم آمده است كه امام باقر علیه السلام به او فرمود: آیا نزد قبر امام حسین مى ‏آیى؟ گفت: آرى، البته با بیم و هراس. حضرت به او فرمود: «ما كانَ مِن هذا أشدُّ فالثّوابُ فیهِ على‏ قدرِ الخَوف؛ در این راه هرچه سختى‏ ها بیشتر باشد، ثواب نیز بیشتر و به اندازه ترس است».

48- همچنان كه امام حسین علیه السلام یك استثنا است، عزادارى ایشان نیز استثنایى است.

49- این فعالیت ‏ها و عزادارى‏ ها همگى استثناست و كسانى كه دست به این فعالیت ‏ها مى ‏زنند پاداشى استثنایى خواهند داشت.

50- این فعالیت ‏ها و این مجالس عزادارى به قدرى ارزش دارند كه نمى ‏توان آن ‏ها را با تمام ثروت ‏هاى دنیا مقایسه كرد.

51- اگر بگوییم این مجالس عزادارى گوهر گران ‏بهایى است حق مطلب را ادا نكرده‏ ایم. یك دنیا گوهر در برابر یك قطره اشك حقیقى براى امام حسین علیه السلام بى‏ ارزش است. اما چه مى ‏شود كرد كه بشر فقط طلا و نقره و گوهر را به عنوان چیزهاى ارزشمند مى ‏شناسد و همه امور ارزشمند را با طلا و نقره و امثال آن مقایسه مى‏ كند، وگرنه شعائر حضرت سیدالشهدا علیه السلام را با امور دنیوى نمى ‏توان مقایسه كرد.

52- در هیچ یك از جنگ‏ هاى تاریخ دیده نشده است كه فرمانده سپاه بر بالین یكایك سربازان بیاید و مانعِ اهانت دشمن به سرباز به خون خفته شود. اما در كربلا امام حسین علیه السلام هنگامى كه یكى از اصحاب بر زمین مى ‏افتاد فوراً خودشان را به بالین وى مى ‏رساندند و این از استثنائات حضرت سید الشهدا علیه السلام است.

53- یكى از استثنائات حضرت سید الشهدا علیه السلام این است كه بر بالین تك ‏تك شهدا مى‏ آمدند و مانع هرگونه اهانت احتمالى دشمنان به پیكر مطهر شهدا مى‏ شدند.

54- هم در روایات ائمه علیهم السلام و هم در گفتار مورخان و ناقلان واقعه كربلا و كسانى چون حمیدبن مسلم - كه روى بلندى ایستاده بود - این نكته آمده است كه امام حسین علیه السلام در واقعه عاشورا سوار بر اسب مراقب اوضاع بودند و به محض آنكه شهیدى بر زمین مى ‏افتاد مانند باز شكارى (كالصّقرِ المنقض) فورا بر بالین وى حاضر مى‏ شدند.

55- در حقیقت اصحاب آن حضرت نیز یكى دیگر از استثنائات دستگاه سید الشهداعلیه السلام هستند.

56- امام علیه السلام اجازه ندادند به اجساد شهدا جسارت و اهانت شود، ولى تمام اهانت ‏ها را خودشان به جان خریدند. در اینجا هم امام حسین علیه السلام استثنا هستند. ایشان مانع هرگونه اهانت احتمالى دشمنان به پیكر شهیدان شدند، ولى خود آماج انواع اهانت‏ ها و جسارت‏ ها قرار گرفتند.

57- عاشورا استثنائات بسیارى دارد. سوگوارى‏ هایى كه ما براى امام حسین علیه السلام انجام مى ‏دهیم براى هیچ یك از معصومین انجام نمى ‏دهیم. خود معصومین هم چنین چیزى را نخواسته ‏اند و با ماجراى امام حسین علیه السلام و عاشورا به شكلى استثنایى برخورد كرده ‏اند. خداى متعال اراده فرموده است كه ماجراى عاشورا از همه جهت استثنایى و بى ‏مانند باشد.

58- «تعبیر كل یوم عاشورا وكل ارض كربلا» كه بر سر بعضى زبان‏ هاست - هرچند براى آن توجیهاتى گفته مى‏ شود - چون در گفتار پیشوایان ما نیامده صحیح نیست. از روایات ائمه معصوم علیهم السلام به روشنى دریافت مى ‏شود كه هیچ زمینى حتى كعبه به قداست و شرافت كربلا نمى‏ رسد و هیچ روزى همانند عاشورا نیست. از روایات معصومین علیهم السلام آشكارا دریافت مى ‏شود كه :«لا ارض ككربلا ولا یوم كعاشورا».

59- زمین كربلا زمینى بى ‏مانند و استثنایى است و روز عاشورا هم از استثنائات است.

60- عزاداران و دوستان امام حسین علیه السلام نیز همانند آن حضرت استثنا هستند.

61- خدا هرچند از حق خود گذشت مى ‏كند، اما از توهین به دستگاه حضرت سید الشهدا علیه السلام و مبارزه با آن در نمى‏ گذرد.

62- دست خدا پشت این عزادارى هاست و مشیت الهى بر این تعلق گرفته است كه این دستگاه هرساله جلوه و رونق و آوازه بیشترى پیدا كند.

63- تمام زیارات رسول خدا و ائمه اطهار علیهم السلام از ناحیه اهل بیت علیهم السلام وارد شده است (و بى‏ شك گفتار اهل بیت گفتار خدا است) ولى در عین حال زیارت عاشوراى امام حسین علیه السلام مستقیماً به صورت حدیث قدسى از جانب ذات بارى تعالى نازل شده است و این نكته از میان زیارات چهارده معصوم علیهم السلام فقط به امام حسین علیه السلام اختصاص دارد.

64- خدای متعال زیارت امام حسین علیه السلام، همه شعائر حسینی و هرچه را به آن حضرت ارتباط دارد، در اوج والایی و بالندگی قرار داده است.

65- رسول اکرم صلی الله علیه وآله از قول خدای متعال این وعده را بیان فرموده است که خواست خدا بر این است تا مبارزه و جنگ با امام حسین علیه السلام سبب پیشرفت و بالا رفتن نام آن حضرت شود؛ چنانچه جنایات متوکل عباسی برای از بین بردن نام و یاد امام حسین علیه السلام باعث آشکارتر شدن نام و عظمت امام حسین علیه السلام گردید.