1- چنانکه در تاریخ آمده است، تمام جنگ های رسول خدا صلی الله علیه و آله جنگ دفاعی بود و هیچ گاه ایشان آغازگر جنگ نبودند.

2- امیرمومنان پنج سال بر گستره بزرگی از این خاکدان حکومت کردند که به حسب تقسیمات جغرافیایی امروز پنجاه کشور از اروپا، افریقا، خاورمیانه و اطراف آن را فرا می گرفت. آن حضرت در دوران حکومت خود با مشکلات ناشی از کشمکش ها و منازعات در داخل گستره اسلامی رو در رو بود که از آن جمله می توان از تحمیل سه جنگ بزرگ بر آن حضرت یاد کرد، اما چنان که در منابع حدیثی و تاریخی آمده است حضرتش چندین بار کوشید تا جنگی رخ ندهد.

3- امیرمومنان حضرت علی علیه السلام در جنگ ها هماره حالت دفاعی داشتند و هرگاه دشمن از جنگ دست بر می داشت، همه چیز را نادیده گرفته و جنگ را به پایان می بردند. چنین منش و روشی را جز در تاریخ و سیره رسول خدا صلی الله علیه وآله، در هیچ برهه تاریخی ای نمی توان یافت.

4- امیرمؤمنان علی علیه السلام که گستره حکومت ایشان تا اروپا و افریقا می رسید، با همه گرفتاری ها و جنگ هایی که بر ایشان تحمیل شد، یک زندانی سیاسی نداشته است. وانگهی بنا به گزارش های تاریخ شهروندان و اصحاب همروزگارش به ایشان توهین نیز کرده اند.

5- تاریخ اسلام را تا قرن معاصر بخوانید تا با شیوه استعمارگران نسبت به جنگ افروزی و کشتارهای دست جمعی آشنا شوید، سپس کتاب هایی که درباره اهل بیت علیهم السلام نوشته شده است، از جمله کتاب «الهدی إلی دین المصطفی» نوشته علامه بزرگ شیخ محمد جواد بلاغی و کتاب دیگرش «الرحلة المدرسیة» را حتما بخوانید. علامه بلاغی جنگ های رسول صلی الله علیه وآله را در این دو کتاب گرد آورده و ثابت کرده است که تمام جنگ های رسول خدا صلی الله علیه وآله دفاعی بوده و حضرتش هیچ گاه جنگی ابتدایی و تهاجمی نداشته اند. امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام نیز همین گونه بودند، یعنی تمام جنگ هایشان دفاعی بود، نه تهاجمی.