1- عمل بر پایه فضیلت ها

با نگاهی به تاریخ می بینیم که دشمنان رسول خدا صلی الله علیه وآله مطالبی دروغین برضد حضرتش پرداخته و ثبت کرده اند تا آنجا که ایشان فرمودند: «کثرت علیَّ الکذابة وستکثر من بعدی؛ دروغ پردازان برضد من بسیار شده اند و پس از من نیز فزونی خواهند یافت».

اما با وجود این، نمی توان در تاریخ درخشان آن حضرت حتی یک مورد کشته سیاسی یافت و امیرمؤمنان علیه السلام نیز همانگونه بودند، چندان که حتی دشمنانش یک اعدام سیاسی را در تاریخ ایشان ثبت نکرده اند. جدای از این موضوع در تاریخ درخشان حکومت آن دو بزرگوار چه در حکومت ده ساله رسول خدا صلی الله علیه وآله و چه در حکومت [کمتر از پنج ساله] حضرت علی علیه السلام که برپایه تقسیمات جغرافیایی امروز حدود پنجاه کشور فعلی را در بر می گرفت، حتی یک زندانی سیاسی وجود نداشت. بی تردید چنین فضیلتی فراتر از هر امتیازی است، چراکه ایشان علی رغم ایستادگی و پایمردی، در هر شرایطی در چهارچوب فضیلت ها عمل می کردند.

2- آشنایی با نمونه اعلای حکومت داری

مطالعه سیره پیامبر اعظم صلی الله علیه وآله نمونه اعلایی از حکومت داری است. پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله دشمنان بسیاری از مشرکان و منافقان داشت، تا جایی که خداوند سوره ای از قرآن، به نام «المنافقون» را در نکوهش آنان و رنج هایی که پیامبر صلی الله علیه وآله از دست آنان کشید نازل فرمود. با این همه، تاریخ روایت نکرده است که پیامبر صلی الله علیه وآله زندانیِ سیاسی داشته است. این موضوعی است که حتی غیرمسلمانان نیز به آن اذعان داشته و آن را در کتاب های خود بیان کرده اند.

امیرمؤمنان علی علیه السلام نیز که گستره حکومت ایشان تا اروپا و افریقا می رسید، با همه گرفتاری ها و جنگ هایی که بر ایشان تحمیل شد، یک زندانی سیاسی نداشته است. وانگهی بنا به گزارش های تاریخ، شهروندان و اصحاب هم روزگارش به ایشان توهین نیز کرده اند. حال جای تأمل است که چرا کشورهای اسلامی پر از زندانیان سیاسی شده است. مسئولیت این ناهنجاری ها متوجه همه اقشار جامعه است. در این میان مسئولیت خانم ها نیز سنگین است. همانگونه که چنین خرابی و فسادی یکباره اتفاق نیفتاده است، اصلاح جوامع نیز مستلزم گذر زمان و تلاش مداوم است و یک شبه تحقق نمی یابد.

شایان ذکر است که کشورهای متمدن امروزی که ادعای آزادی و حقوق بشر دارند نیز بدون زندانی سیاسی نیستند. چنین چیزی تنها ویژه حکومت های پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و امیرمؤمنان علی علیه السلام است. حال که دین اسلام و پیشوایان آن از چنین زیبایی ها و کمالاتی برخوردار است، آیا حیف نیست که جهانیان از نعمت آن بی نصیب بمانند؟

3- یک آموزه

اجبار و واداشتن به کاری که توأم با زور باشد، در اسلام وجود ندارد و اگر در کشورهای اسلامی برخی از مسلمانان دست به چنین کاری بزنند، مطمئناً این اقدام نه از اسلام، که از مسلمانان است. پیامبر مکرم اسلام صلی الله علیه وآله ده سال حکومت کردند، ولی در این مدت حتی یک زندانی سیاسی نداشتند، اما امروزه هرجایی از دنیا را بکاویم حتماً زندانی سیاسی خواهیم یافت.

امیرمؤمنان علیه السلام نیز حدود پنج سال حکومت کردند، ولی حتی یک زندانی سیاسی در حکومت ایشان وجود نداشته و تاریخ نیز بر این مطلب گواه است.

4- به جهان معرفی کنید

هرچه جهانِ به اصطلاح پیشرفته امروز را بکاوید و کشورهای مدعی حقوق بشر را بسنجید، حتی یک کشور را نمی یابید که زندانی سیاسی نداشته باشد و مجازات اعدام را در حق سیاسیون مخالف اعمال نکند، ولی در مقابل امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام حدود پنج سال از کوفه عراق، پایتخت کشور اسلامی آن روز، مساحتی را به گستردگی پنجاه کشور امروزی مدیریت نمودند، بر آن ها حکومت کردند و باوجود دشمنان فراوانی که داشتند و دشمنی های زیادی که با حضرتش می نمودند و جنگ های بسیاری که علیه ایشان به راه انداختند، تاریخ به یاد نمی آورد و ثبت نکرده است که آن حضرت حتی برای یک روز یک زندانی در چنین مقوله ای داشته و یا در این مورد فردی را اعدام کرده باشند. این فرهنگ را باید به جهان هدیه کرد، چراکه جهان با این فرهنگ بیگانه است و آن را نمی شناسد.