1- هرچند انسان به انجام تکالیف واجب و ترک محرمات مکلف است، اما این بدان معنا نیست که اگر خود به آن پایبند نباشد، به دیگران هم نباید امر و نهی کند. خیر، این گونه نیست و علمای اسلام نیز بر این مسئله اجماع دارند.

2-  تا زمانی که فردی یا جماعتی برای مقوله امر به معروف و نهی از منکر دست به کار نشوند، همه مکلف هستند و باید به عنوان امری واجب به این دو فریضه بپردازند.

3- اگر انسان از توان گویایی خود در راه امر به معروف و نهی از منکر استفاده کند، پاداش و درجه خواهد داشت، ولی اگر چنین نکند، آن را دو چندان در باطل به کار خواهد برد و نه تنها پاداش نخواهد داشت که مستحق کیفر و عذاب خواهد بود.

4- باید توجه داشت که مصداق سنت حسنه تنها ساختن مسجد، حسینیه، مدرسه، نوارخانه و کتابخانه نیست، بلکه این تربیت کردن ‏ها برجسته ‏ترین مصادیقِ سنت حسنه است و گاهى یک امر به معروف فعلى یا قولى یا گامى و سخنى خیرخواهانه و از سر شفقت چون درخت بابرکتى هر روز برگ و بار تازه‏اى مى ‏دهد و جلوه دیگرى مى ‏نماید.

5- براثر تحقق امر به معروف و نهى از منکر تمام واجبات انجام خواهد گرفت، پس باید به این امر عنایت و توجه ویژه نمود و در ترویج آن سخت کوشید.

6- ارشاد مردم و امر به معروف و نهى از منکر و وادار کردن مردم به انجام واجبات و ترک محرمات و اقامه دین که قرآن بدان فرمان داده است «أَقِیمُوا الدِّینَ» جزء واجبات کفایى است.

7- با توجه به رواج بازار ابزار متنوع و گسترده فساد و گمراهى در همه ‏جا ارشاد و هدایت دیگران وظیفه من و شما و واجب عینى است.

8- وظیفه نداریم که ـ برای امر به معروف ـ شمشیر بکشیم و براى این‏ کار بجنگیم! بلکه سلاح ما سخن خوشى است که به طرف مقابل مى‏ گوییم. اگر شنید و بدان عمل کرد که چه‏ بهتر، اگر نشنیده گرفت، ما وظیفه ‏مان را انجام داده‏ایم و چیزى برگردن نخواهیم داشت.

9- ما نباید از امر به معروف و نهى از منکر دل ‏خسته و ملول شویم، هرچند تأثیر دعوت ما بسیار اندک و نامحسوس باشد؛ زیرا نتیجه کارمان به هرشکل که باشد، خداى متعال به اندازه زحمتمان به ما پاداش خواهد داد.

10-   امر به معروف و نهی از منکر البته براساس ضوابط شرعی ای که فقیهان آن را برشمرده اند، از مصادیق تقوا است.