1- جا دارد که همه زنان و مردان مؤمن سیره نورانی رسول الله صلی الله علیه وآله را بخوانند و تصمیم بگیرند مثل ایشان رفتار کنند و به ویژه انفاق و اعمال نیک را از ایشان بیاموزند.
2- اگر کسى در زمان حیات خود که دارایى اش را در اختیار دارد و دست ورثه نیفتاده است، سختى دل کندن از مال را به جان بخرد و کارى انجام دهد، براى قیامت او ارزشمندتر است و لذا تا زنده هستیم باید براى آینده خود کارى انجام دهیم.
3- انسان شایسته است تا زنده است براى قیامتش کارى انجام دهد، هرچند سخت است که انسان خانه و دارایى و ... را در راه خدا بدهد؛ زیرا مى ترسد در آینده محتاج شود، اما ثواب آن قابل مقایسه با آنچه بعد از مرگ براى او انجام مى دهند نیست.
4- این کارِ بسیار ساده اى است که انسان وصیت نامه اى بنویسد و در آن قید کند که فلان مقدار از دارایى وى را در راه خدا انفاق کنند، اما مهم تر و ارزشمندتر آن است که به دست خود و در زمان حیاتش چنین کارى کند و رشته تعلق خاطرش را از آن مال به دست خود پاره کند و صد البته این کار آسان نیست.
5- ثروتى که پس از مرگ از خود به جا مى گذاریم چه بسا باقى بماند، ولى وبال گردن ما باشد و تبعات منفى آن پس از مرگ دامن ما را بگیرد. اما ثروتى که در راه خدا انفاق مى کنیم، در شمار نیکى هاى ماندگار است؛ بدین معنا که به کارمان مى آید و برایمان سودمند واقع مى شود.
6- کسى که در زمان حیات خود مسجد یا حسینیه اى مى سازد یا کتابى مذهبى و سودمند چاپ مى کند یا اموال خود را در راه مستمندان، مساکین یا دیگر راه هاى خیر صرف مى کند اموال صرف شده وى باقیات الصالحات و نیکى هاى ماندگار است.
7- شایسته است که همگى آستین همت بالا زنیم و بخشى از اموال خود را صرف کارهاى خیر و مؤسسات خیریه نماییم. کسى که نمى تواند به تنهایى مسجد بسازد، به اندازه خودش مشارکت کند و به قدر وسع خود پول دهد؛ چرا که این امور نیکى هاى ماندگار و جاوید هستند.
8- مهم این است که انسان از نعمت های خداداده اش انفاق کند.
9- خدای متعال به هر شخصی مقداری نیرو و توانمندی عنایت کرده است، مانند زبان، بینایی، قلم، مال و جز آن. حال باید دید شخصی که برخوردار از این نعمت ها است چه مقدارش را در راه خدا انفاق می کند.
