1- آفت ها و لغزش های زبانی بیش از لغزش های دیگر اعضاست.
2- چشم، دست و بقیه اعضای بدن انسان گناهان ویژه ای دارند و هریک از اعضای پیکر انسان ممکن است انسان را اهل بهشت یا دوزخ کند، ولی در این میان زبان نقشی به مراتب بیشتر از دیگر اعضا دارد.
3- کسی که مهار زبان خود را به دست نگیرد و آن را آزاد بگذارد، از اهل جهنم خواهد بود.
4- کسی که تصمیم بگیرد زبان خود را از درافتادن به حرام نگاه دارد، شاید این کار در ابتدا برایش دشوار باشد، ولی خدای متعال روز به روز این کار را برایش آسان می سازد و یاری اش می فرماید.
5- کسی که با دست یا زبان به مسلمانان ستم کند، مسلمان و مؤمن نیست.
6- آسوده بودن مردم از مؤمن فقط بدین معنا نیست که در امانت خیانت نمی کند و دست به قتل و جز آن نمی زند. روشن است که این امور هیچ گاه از مؤمن سر نمی زند و آسوده خاطر بودن مردم از دست وی بدین معناست که مردم از زبان وی ایمن باشند؛ چراکه زخم زبان شدت و دردی به مراتب بیشتر از ضربت تیر و شمشیر دارد.
7- چشم، دست و بقیه اعضای بدن انسان گناهان ویژه ای دارند و هریک از اعضای پیکر انسان ممکن است انسان را اهل بهشت یا دوزخ کند، ولی در این میان زبان نقشی به مراتب بیشتر از دیگر اعضا دارد.
8- آفت ها و لغزش های زبانی بیش از لغزش های دیگر اعضاست.
9- کسی که مهار زبان خود را به دست نگیرد و آن را آزاد بگذارد، هم چنان که در روایات پیشوایان دین آمده است از اهل جهنم خواهد بود.
10- شایسته است که هریک از ما در برخورد با همسر، فرزندان، خویشاوندان و ... زبان خود را از چیزهایی که مورد پسند خدای متعال نیست نگاه داریم.
11- آسوده بودن مردم از مؤمن فقط بدین معنا نیست که در امانت خیانت نمی کند و دست به قتل و جز آن نمی زند. روشن است که این امور هیچ گاه از مؤمن سر نمی زند و آسوده خاطر بودن مردم از دست وی بدین معناست که مردم از زبان وی ایمن باشند.
12- افرادی که مردم از زبانشان می ترسند یا به همین سبب آنان را احترام می کنند در روایات نکوهش شده اند.
13- زبان بوته امتحان است.
14- عذاب هاى سهمگین، همه از زبان است. پس باید از شر زبان خانمان سوز و اعمال برباد ده، به خدا پناه برد.
15- اگر زبان انسان وسیله خیر و راست گفتار باشد و با گفتار و کردار امر به معروف و نهى از منکر کند، خدا رفتار و گفتار او را آکنده از برکت کرده، آن را چون شجره طیبه بارور مى سازد که باقیات الصالحاتش تا ابد باقى است.
16- اسلام عبارت از سلامت دنیوی و اخروی انسان در همه ابعاد است. یکی از وجوه این سلامت آن است که دیگران پیوسته از گزند زبان و آسیب مسلمان ایمن باشند. درحقیقت سلامت مسلمانان و غیرمسلمانان از دست و زبان شخص، ناظر به مرتبه والایی از مسلمانی است.