1-خدای متعال می فرماید: «مَا عِندَکُمْ ینفَدُ وَمَا عِندَ اللهِ بَاقٍ؛ هرچه نزد شماست نابود می گردد و پایان می پذیرد، و تنها آنچه نزد اوست باقی و پایدار است». توجه انسان و گفتار و کردار هر فردی اگر در چارچوب «عندکم» و خود انسان باشد، تمام می گردد و باقی ماندنی نیست، اما آنچه که از تفکر و توجه انسان به «عندالله» و «ما عندالله» است، باقی ماندنی و تمام ناشدنی است.

2- هریک از ما اعم از زن، مرد، پیر و جوان اگر هنگام نماز متوجه باشیم با چه کسی مشغول گفتگو هستیم، همان نماز سبب سعادت دنیا و آخرت مان خواهد شد.

3- چه خوب است هریک از ما گاه با خدایمان خلوت کنیم و تقصیرهایمان را در برابر پروردگار به یاد آوریم و برای کسانی که از ما در حق آنان ستمی رفته یا به ما ستم کرده اند به درگاه خدا توبه آریم و برای خود و آنان آمرزش بطلبیم.

4- دعا کردن در واقع سخن گفتن با آفریدگار همه چیز است و هموست که هر نعمتی را ارزانی می دارد و هر بلا و مصیبتی را بازمی ‌گرداند.

5- باید بر میزان توجّه به خدا افزود تا نمازها قبول افتد.

6- اگر انسان مى ‏توانست خداى عالم السِّر والخفیات را مشاهده کند، در آن صورت چگونه نماز مى ‏خواند؟ پس نمازگزار وقتى «الله اکبر» و «بسم الله الرحمن الرحیم» را گفت، حداقل به معنى جملاتى که ادا مى‏ کند توجه کند و بداند چه مى ‏گوید.

7- در روایت آمده است که اگر انسان بخواهد با خدا سخن بگوید، نماز بخواند که البته دعا هم جزء نماز است و اگر بخواهد خدا با وى سخن بگوید، قرآن بخواند. در واقع نماز و دعا و قرائت قرآن عامل ارتباط میان بنده و پروردگار است و در این حالت آدمى با خداى خود سخن مى ‏گوید و بى ‏شک خدا نیز گفته‏ هاى بنده خود را مى‏ شنود.

8- در روایت آمده است یکى از اسباب استجابت دعا این است که انسان قبل از دعا بر پیغمبر و آل پیغمبر صلی الله علیه وآله صلوات بفرستد.

9- انسان باید همه روزه و همیشه به درگاه خدای متعال دعا کند و همه توفیق را از حضرتش بخواهد؛ چراکه حضرت باری تعالی می فرماید: «قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَادُعَاؤُکُمْ؛ یا رسول الله، به آنان بگو اگر دعای شما نباشد، پروردگارم هیچ اعتنایی به شما نخواهد کرد» (فرقان/77).

10- خوب است حتی هنگام خواندن دعاهای مستحب این را بدانیم که در محضر الهی و مشغول گفتگو با او هستیم و معرفت و ادب حضور اقتضا می کند که از گسستن مناجات الهی بپرهیزیم.

11- باید از اهل بیت علیهم السلام پیروی کرده، مقدم داشتن دیگران را به هنگام دعا از آن پاکان بیاموزیم. بنابراین، مؤمنان باید فرزندان، والدین و همسایگان و دوستان، خویشاوندان، پدران و مادران، فرزندان و همسایگان و دوستان خود را به هنگام دعا کردن بر خود مقدم بدارند و برآورده شدن حاجات آنان را از خداوند مسئلت کنند.

12- چون انسان برای دیگری دعا کند، فرشته دو برابر آن را برای دعا‌کننده می ‌خواهد. بنابراین، اگر انسان روزی فراوان، فرزند درست کردار و توفیق خداوندی بخواهد، باید همان را برای دیگران بخواهد تا دوچندان نصیب او شود.

13- انسان برای رستگاری باید تلاش کند. جزئی از این تلاش دعاست. جزء دیگر توسل به کسانی است که خدای متعال به توسل جستن به آن ها امر کرده است، که همان ائمه معصومین علیهم السلام هستند. نیز از دیگر اجزای آن مراقبه و محاسبه نفس است.

14- دعا به تنهایى راهگشا نیست و عمل بدون توسل و دعا نیز چه بسا موجب توفیق نشود. بنابراین، دعا و عمل هر دو مطلوبند و باید در کنار هم قرار گیرند تا آدمى را به هدف و توفیق برسانند.