1- مؤمنی که از درجات بالای ایمان برخوردار است، برای برادر ایمانی خود همانی را می پسندد که برای خود می خواهد.

2- نماز و همین طور روزه، حج و ... همه ایمان نیست و فقط جزئی از آن را تشکیل می دهد. از این رو مؤمنی که می خواهد از ایمان کامل برخوردار باشد، باید به همه اجزای ایمان پایبند باشد که یکی از مهم ترین این اجزا آن است که برای دیگران همان چیزی را بخواهیم که برای خود می خواهیم.

3- مؤمن واقعی کسی است که اجازه نمی دهد دیگران سختی و مشکلات را تحمل کنند، بلکه سعی می کند بار دشواری ها را خود به دوش کشد و دیگران آسوده باشند.

4- شایسته است که زنان و مردان مؤمن هرچه برای خود دوست دارند، همان را نیز برای دیگران بپسندند.

5- شایسته است انسان مؤمن هیچ گاه گناهان خود را فراموش نکند و همیشه بابت تقصیرات و خطاهایش استغفار نماید. بی شک اتخاذ چنین شیوه ای باعث کاهش گناهان شخص و افزایش استغفار وی می شود و در نتیجه عمر او با آمرزش الهی و عاقبت به خیری تمام می شود.

6- مؤمن باید آموزه های ایمانی را در زندگی شخصی، خانوادگی، اجتماعی، اقتصادی وعلمی خود به اجرا بگذارد و آن را در تمام شئون و ابعاد زندگی حاکم سازد؛ زیرا ایمان جامع است که نعیم جاودان اخروی و بهشت برین را برایش به ارمغان می آورد.

7- مؤمن سختی را به جان می خرد، ولی هیچ گاه برای دیگران سختی و دشواری نمی خواهد.

8- دست یافتن به مراتب بالای ایمان دشوار است، ولی کسی که تصمیم جدی داشته باشد و از خدا یاری بطلبد، مورد عنایت خدا و اهل بیت علیهم السلام واقع می شود و به درجات بلند ایمان دست می یابد. چنین شخصی بی تردید به حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف نزدیک تر است.

9- یکی از صفات برجسته زنان و مردان مؤمن این است که همیشه سعی می کنند خستگی ها، مشکلات و ناراحتی ها را برای خود و بدنشان بخرند، ولی به دیگران ناراحتی را منتقل نکنند.

10- انسان مؤمن کسی است که مردم از دست و زبان و کردار و موضع گیری او کم ترین هراس و نگرانی ای ندارند و جز نیکی از او انتظاری نمی رود.

11- هرگاه مشکلی برای انسان مؤمن پیش آمد که یا باید به جان بخرد یا بر دیگران تحمیل کند، البته مشکل را به جان می خرد و جز آسودگی برای مردم نمی خواهد. این رتبه ناظر به درجات بلند ایمان است که عده اندکی از آن بهره مند هستند، ولی در برخی روایات آمده است کسی که فاقد این ویژگی باشد، مؤمن حقیقی نیست.

12- انسان های با ایمان و اهل اخلاق و حلم  و مدارا در زندگی نیز مشکلات کم تری دارند و از آسایش و خوشبختی بیشتری برخوردارند.

13- در روایات بر این معنا تأکید شده که یکی از صفات مؤمنان این است که خشم و اندوه و دیگر حالات ناپسند درون خود را ظاهر نمی سازند و با در دست گرفتن مهار نفس به هنگام عصبانیت سرکشی های آن را کنترل می کنند.

14- مؤمن در هنگام ناراحتی و غضب خشم خود را به اطرافیان سرایت نمی دهد و پیوسته بردبار و صبور است.

15- مؤمن در راه طاعت الهی صبر می کند، در برابر معصیت صبر می نماید و در برخورد با همسر و فرزندان و خویشاوندان و همسایگان صبور است.

16- زنان و مردانی که حقیقتاً ایمان دارند و در ایمان خود صادقند، در همه حال سعادتمندند، چه ثروتمند باشند یا نباشند، خواه از سلامت جسمی برخوردار باشند یا نباشند ،و چه فرزند داشته باشند و چه نداشته باشند.

17- مؤمنان باید فرزندان، والدین و همسایگان و دوستان، خویشاوندان، پدران و مادران، فرزندان و همسایگان و دوستان خود را به هنگام دعا کردن بر خود مقدم بدارند و برآورده شدن حاجات آنان را از خداوند مسئلت کنند.

18- مؤمن باید همیشه به اعمال خیر مبادرت ورزد.

19- مؤمن باید فرصت های خوب را غنیمت بشمارد و با زبان یا مال یا تشویق دیگران به کارهای نیک از آن ها استفاده نماید. همچنین باید از کسانی باشد که پیوسته در پی برآوردن حوائج مردم هستند تا به یاری خدا جزو کسانی قرار گیرد که خدای متعال به آنان وعده خوش سرانجامی داده و به آنان فرموده است: «خوشا به حالشان!».

20- این درست است که «إذا زلّ العالِم یزلّ بزلّته العالَم؛ اگر عالمى دچار لغزش شود، عالَمى در پى وى دچار لغزش مى‏ شود»، اما اگر ما با ارتباط مستقیم قلبى با خداى متعال به ایمانى پایدار دست ‏یافته باشیم، در آن صورت حتى با لغزش عالِم که عالَمى را مى‏لغزاند، دچار لغزش و سستى نمى‏شویم و خداى متعال ما را بر ایمان ثابت قدم خواهد داشت.

21- کسى‏ که به جاى خداى سبحان هواى نفس را به خدایى گیرد، براى او قبل از هرچیز خودش اهمیت دارد و در این راه باکى ندارد که فرمان خدا یا کس دیگرى را زیر پا بگذارد؛ زیرا مهم ‏ترین چیز در نزد او گرامیداشت نفس دون و برآوردن خواسته ‏هاى آن است، اما کسى ‏که به خود و خواهش ‏هاى نفسانى‏اش بى ‏اعتناست همیشه و در هرحال خدا را در برابر خود مى‏بیند.

22- عالی ترین درجه ایمان آن است که مؤمن از دو ویژگی خاص ـ که گاه جمع کردن آن دو بسیار دشوار است ـ یعنی: خوف و رجا برخوردار شود.

23- مؤمن نه فریفته عبادتش می شود و نه به سبب گناهانش از رحمت خدا ناامید می گردد.

24- هرگاه مؤمن در برابر گناهی قرار گرفت، با تمام اصرار و تأکید بکوشد که خدا را معصیت و نافرمانی نکند.

25- مومن با اعتماد به رحمت خدا نباید گناه کند و اگر مرتکب گناهانی شد، نباید چنین بیندیشد که به سبب این خوف خدای متعال گناهانش را نخواهد بخشید.

26- بالاترین درجه ایمان آن است که مؤمن از رحمت و بخشندگی خدا مأیوس و نومید نشود و مع ذلک همیشه این خوف و هراس را در دل داشته باشد که شاید خدا مرا نبخشد و میان این خوف و آن رجا قرار داشته باشد.

27- ایمان دست انسان را از آلوده شدن به همه مظالم و معاصی و پلیدی ها باز می دارد.

28- مؤمن واقعی کسی است که اجازه نمی دهد دیگران سختی و مشکلات را تحمل کنند، بلکه سعی می کند بار دشواری ها را خود به دوش کشد و دیگران آسوده باشند.

29- یکی از مهم ترین وظایف مؤمن که باید بدان ملتفت و ملتزم باشد این است که ایمان خود را به قلب و تمام اعضا و جوارح و حتی اندیشه خود سرایت دهد و به ایمان زبانی بسنده نکند.

30- مؤمن باید آموزه های ایمانی را در زندگی شخصی، خانوادگی، اجتماعی، اقتصادی و علمی خود به اجرا بگذارد و آن را در تمام شئون و ابعاد زندگی حاکم سازد؛ زیرا ایمان جامع است که نعیم جاودان اخروی و بهشت برین را برایش به ارمغان می آورد.

31- لازم است انسان مؤمن در مقام طاعت باری تعالی بردباری پیشه و هنگام رسیدن به لغزشگاه های گناه صبر کند و در برخورد با والدین، فرزندان و بستگان شکیبا باشد و به ویژه همسران در تعامل با یکدیگر باید بنای روابط خود را بر صبر قرار دهند.

32- دست یافتن به مراتب بالای ایمان دشوار است، ولی کسی که تصمیم جدی داشته باشد و از خدا یاری بطلبد، مورد عنایت خدا و اهل بیت علیهم السلام واقع می شود و به درجات بلند ایمان دست می یابد. چنین شخصی بی تردید به حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف نزدیک تر است.

33- یکی از صفات برجسته زنان و مردان مؤمن این است که همیشه سعی می کنند خستگی ها، مشکلات و ناراحتی ها را برای خود و بدنشان بخرند، ولی به دیگران ناراحتی را منتقل نکنند.

34- انسان مؤمن کسی است که مردم از دست و زبان و کردار و موضع گیری او کم ترین هراس و نگرانی ای ندارند و جز نیکی از او انتظاری نمی رود.

35- یکی از صفات مؤمنان این است که خشم و اندوه و دیگر حالات ناپسند درون خود را ظاهر نمی سازند و با در دست گرفتن مهار نفس به هنگام عصبانیت سرکشی های آن را کنترل می کنند.

36- یکی از کلیدهای موفقیت این است که سعی کنیم هیچ گاه آبروی کسی را نریزیم و بدانیم که ارزش مؤمن نزد خدا از کعبه نیز بیشتر است.

37- شایسته است انسان مؤمن هیچ گاه گناهان خود را ـ خواه بین خود و خدایش بوده یا به بندگان خدا ارتباط داشته است ـ فراموش نکند و همیشه بابت تقصیرات و خطاهایش استغفار نماید. بی شک اتخاذ چنین شیوه ای باعث کاهش گناهان شخص و افزایش استغفار وی می شود و در نتیجه عمر او با آمرزش الهی و عاقبت به خیری تمام می شود.