1- خدای متعال ما را به اقامه دین فرا خوانده است و این صرفاً با نمازخواندن و روزه گرفتن و جز آن تحقق نمی یابد، بلکه بدان معناست که کل اجزای جامعه از بازار و مدرسه گرفته تا مؤسسات و دیگر نهادهای آن رنگ و بوی دینی بگیرند.

2- برای اقامه دین باید کل فضای جامعه رنگ و بوی دینی به خود بگیرد و همگان به اوامر و احکام دین عمل کنند.

3- برپایی دین تنها با تلاش برای ایجاد فضایی صالح در جامعه تحقق خواهد یافت و این امر یاری همگان ـ اعم از علما، تجار، سخنوران، استادان، جوانان، پیران، زنان و مردان ـ را می طلبد که هرکدام برحسب توش و توان خود در این راه گام بردارند.

4- اگر محیط صالح ایجاد شد، آن گاه پسران، دختران، نوجوانان و جوانانِ متدین پرورش خواهند یافت و بالطبع تمام بخش های جامعه رنگ و بوی دینی می گیرد و در آن صورت فرمان خدای سبحان یعنی (أَقِیمُوا الدِّینَ) اجرا خواهد شد.

5- به یاد داشته باشیم که انسانیت و تمام ویژگى‏ هاى انسانى ‏مان را از کسى داریم که مخاطبِ «وإنّک لعلى خلق عظیم» بود؛ رسول رحمت، حضرت محمد بن عبدالله صلی الله علیه وآله.  پس به منظور ساختن دنیایى آکنده از والایى‏ هاى اخلاقى بدان حضرت اقتدا کنیم، اگرنه در حد توان از منش بزرگوارانه و «خلق عظیم» حضرتش توشه ‏اى برگیریم.

6- متأسفانه معیارها و ارزش‏ هاى اسلامى و انسانى در جامعه امروز ما همواره رنگ مى ‏بازند. این جامعه آنى نیست که خدا مى ‏خواهد و ائمه علیهم السلام از ما انتظار داشته و دارند. مشکل ما این است که بیشتر دیگران را مقصر مى‏دانیم نه خود را و انگشت اتهام به طرف دیگران مى ‏کشانیم.

7- هریک از ما باید چنان رفتار کنیم که فرزندان، زیردستان، افراد فامیل، شاگردان و دیگران اخلاق اسلامى و تعالیم بلند اهل بیت علیهم السلام را از رفتار و گفتار ما بیاموزند. چه خوب است که در زندگى آمر به معروف باشیم و براى پس از مرگ نیز نام نیکى از خود بر جاى گذاریم که دیگران به واسطه آن عبرت گیرند و هدایت شوند و بدین ترتیب در عالم برزخ نیز بر حسناتمان افزوده شود.

8- شایسته است هرکس در هر لباس و مقامى به قدر توان در پى تفقه در دین و شناخت وظیفه‏ اش باشد. مثلاً زن و مرد وظایف متقابل خود را بدانند، پدر و فرزند و مادر و فرزند تکلیف دوجانبه خود را (در حیات و ممات) بشناسند و افراد نسبت به خویشاوندان، همکاران، برادران ایمانى و اطرافیان خود وظیفه شناس باشند و پس از آشنایى به تکلیف و وظیفه در پى اداى آن حقوق برآیند.

9- غیر از واجبات و محرمات مشهور ـ که همگان بیش و کم از آن آگاهند ـ واجبات و محرماتى نیز داریم که حتى بسیارى از متدینان از آن بى‏ خبرند؛ چراکه بسیارى از احکام در کتاب‏ ها نیامده یا فقها نرسیده‏ اند به درستى آن ها را تنقیح کنند. از این رو انسان ـ به ویژه اگر اهل علم باشد ـ شایسته است در پى آموختن این احکام برآید تا در روز قیامت جاهل مقصر به شمار نیاید و مورد بازخواست قرار نگیرد که چرا نیاموختى؟

10- هرکس باید به قدر توان خود در پى افزایش فهم خود از دین برآید و حلال و حرام الهى را بشناسد و سعى کند آرام آرام خود را بر اداى فرائض الهى و خوددارى از محرمات عادت دهد.

11- هرکدام از ما مى‏ تواند یک رساله عملیه تهیه کند و روزانه چند مسأله در ابواب گوناگون فقهى حفظ کند و بدین ترتیب از حکم خدا در خصوص مسائل تجارت، کشاورزى، نماز، زمین‏ها و ارتباط با برادران، همسایگان، خویشاوندان، پدر و مادر و فرزندان آگاهى یابد.

12- چنین نبود که اصحاب ائمه علیهم السلام همگى فقیه بودند و براى آموختن مسائل دین فراغت کامل داشتند. برخى از آن ها بقال، کاسب، آردفروش، قصاب و خرمافروش بودند، ولى با این حال این روایات و احکام را حفظ کردند و تا به امروز به دست ما رساندند.

13- اگر کسى بتواند چند حدیث از بر کند و آن‏ را به چاپ برساند، این ‏کار را بکند. چه ‏بسا که خداى متعال عده ‏اى را به واسطه همین احادیث هدایت نماید و ثواب آن به این شخص برسد.

14- از بزرگ‏ ترین گناهان کبیره آن است که شخص بدون دانش و به دروغ چیزى را به خدا نسبت دهد و بگوید فلان چیز حلال و فلان چیز حرام است.

15- همگان را به پایبندی و عمل کردن به آیه: «ادْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ السَّیِّئَةَ؛ بدی را به شیوه ای نیکو دفع نموده و پاسخ بدی را به نیکی ده» توصیه می کنم.

16- شایسته است هریک از ما اهل تقوا و انصاف باشیم و در برخورد با همگان خشنودی خدای سبحان را در نظر بگیریم.

17- شخص کاسب باید تصمیم بگیرد احکام مورد ابتلای خود را بیاموزد تا نادانسته در حرام نیفتد.

18- خدای متعال ما را به اقامه دین فرا خوانده است و این صرفاً با نمازخواندن و روزه گرفتن و جز آن تحقق نمی یابد، بلکه بدان معناست که کل اجزای جامعه از بازار و مدرسه گرفته تا مؤسسات و دیگر نهادهای آن رنگ و بوی دینی بگیرند.

19- برای اقامه دین باید کل فضای جامعه رنگ و بوی دینی به خود بگیرد و همگان به اوامر و احکام دین عمل کنند. وقتی همه افراد جامعه به فرمان خدا عمل کنند، در آن صورت دین اقامه شده است.

20- برپایی دین تنها با تلاش برای ایجاد فضایی صالح در جامعه تحقق خواهد یافت و این امر یاری همگان اعم از علما، تجار، سخنوران، استادان، جوانان، پیران، زنان و مردان  را می طلبد که هرکدام برحسب توش و توان خود در این راه گام بردارند.

21- اگر محیط صالح ایجاد شد، آن گاه پسران، دختران، نوجوان و جوانان متدین پرورش خواهند یافت و بالطبع تمام بخش های جامعه رنگ و بوی دینی می گیرد و در آن صورت فرمان خدای سبحان یعنی (أَقِیمُوا الدِّینَ) اجرا خواهد شد.

22- آموختن احکام ضروری و مورد ابتلا برای هرکس وظیفه ای لازم است.

23- بر اساس متون دینی در روز قیامت افرادی که در مدت زندگانی وظایف خود را به درستی انجام نداده اند مورد بازخواست قرار می گیرند و وقتی عذر می آورند که نمی دانستیم، به آن ها گفته می شود چرا نرفتید بیاموزید؟! از این جا معلوم می شود که هرکس باید دست کم احکام مورد نیاز خود را از اهل خبره بپرسد و بیاموزد.

24- هرکدام از ما که قصد خرید منزل یا کالایی را داریم با چندین نفر خبره مشورت می کنیم تا مبادا دچار زیان شویم. چرا نباید برای دین خود که عزیزترین و باارزش ترین چیز در زندگی ماست به قدر یک کالا اهمیت قائل شویم و احکام و معارف خود را از آگاهان بپرسیم و بیاموزیم؟

25- هریک از ما وظایفی در قبال خود، خانواده، دیگران و خدای متعال داریم که باید به درستی انجام دهیم و مقدمه چنین کاری در ابتدا شناخت این وظایف است.

26- جامعه جهانی باتمام گستردگی اش به مؤمنانی فعال نیاز دارد و این نیاز، به عراق، ایران، منطقه خلیج و جز آن محدود نیست.

27- باید مرد و زنِ خویشاوندان و آشنایان به ویژه جوانان و نوجوانان را هدایت کرد. توجه داشته باشیم که اگر یک فرد ده یا پانزده نفر را ارشاد کرد اما تنها دو یا سه نفر بپذیرند، اشکالی ندارد، بلکه مهم خود ارشاد و راهنمایی است.

28- مهم آن است که انسان انجام وظیفه و مسئولیت کند.

29- اگر کسی به ما سخن تندی گفت، باید با او به گونه ای رفتار کنیم که این سخن تند او به ده سخن تند تبدیل نشده و خدای نکرده جهنمی نشود. چنین رفتاری را در منطق دین «حلم» می نامند و همه ما باید به این صفت والای اخلاقی آراسته شویم.

30- باید مصمم باشید که خدای متعال و اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام امید و هدف شما در تمام کارهایتان باشد و در تمام عرصه های زندگی خانوادگی، سیاسی، اجتماعی و جز آن این عامل را لحاظ دارید.

31- وقتى کسى از ما پرسید: آیا فلان کار حلال است یا حرام؟ نباید پاسخ او را از نزد خودمان بدهیم، بلکه باید از مجتهدى سؤال کرد و آن‏ گاه پاسخ داد.

32- بایستی در صله رحم و دیدار خویشاوندان و اداکردن حقوق والدین، فرزندان و همسایگان ملتزم و پایبند باشیم.

33- همگی باید در راه تصحیح عقاید، اخلاق و آموزش احکام بکوشند و دنیا را از منجلابی که در آن غرق شده است برهانند. با توجه به اینکه هر مسلمانی یک قدرت و توانمندی دارد، هیچ فردی در این زمینه معاف نخواهد بود و همگان بدانند که تا حدودی مؤثر هستند و می توانند کارساز باشند.