1- صبر و رضایتمندی از صفات والای اخلاقی است. کسی که در مواجهه با مشکلات و گرفتاری ها ناشکیبایی نکند، صبور است، ولی مرتبه بالاتر آن است که انسان علاوه بر صبر به قسمت الهی راضی باشد.

2- رضامندى عبارت است از اینکه انسان در کلیه ادوار و اطوار زندگى از آنچه خدا برایش مقدر فرموده خشنود باشد.

3- رضامندى حقیقى امرى باطنى است و براى تحصیل آن باید فراوان کوشید.

4- تحصیل ملکات اخلاقى چون رضامندى و تسلیم هرچند بسیار دشوار است، اما با عنایت خداى تعالى و یارى اهل بیت علیهم السلام و تمرین و کوشش و مراقبت و محاسبه نفس شدنى است.

5- چه بسیار نعمات عظیمى که انسان از آن برخوردار است و هرگز به عظمت آن ها شعور و وقوف ندارد.

6- انسان باید پیوسته ملتفت این معنا باشد که همه چیزهایى که دارد عاریتى است و به صورت امانت در اختیار وى قرار داده شده است و او روزى باید امانت را به صاحب و مالک اصلى آن بازگرداند.

7- باید بدانیم که حتى سلامت ما نیز امانت است و باید در حفظ آن بکوشیم و نباید در صورت فقدان آن خودمان را با رنج و غصه از بین ببریم.

8- خدای متعال مردم را در روزی متفاوت قرار داده و روزی فقط مال را شامل نمی شود، بلکه تمام داشته های انسان، مانند درک، فهم، قدرت، هوشمندی، زبان، قدرت نوشتن و غیر آن را شامل می شود و همان گونه که انسان ها از نظر چهره و ظاهر با یکدیگر متفاوت هستند، روزی خدای متعال به آنان نیز متفاوت است.

9- اگر عنصر رضامندی در زندگی انسان وجود داشته باشد، حتی اگر فاقد پول و سلامت و شخصیت اجتماعی و امور دیگر باشد، سعادتمند است.

10- اگر رضامندی در زندگی کسی نباشد، حتی اگر پول و دانش و تخصص و اعتبار فراوان داشته باشد، احساس خوشبختی نخواهد کرد.

11- ما باید رضامندی را از پیامبران و پس از آنان از پیروانشان و اولیای الهی بیاموزیم.

12- کسی که به مقام رضا رسیده باشد، در هرحال و حتی در سخت ترین و بحرانی ترین شرایط اقتصادی و اجتماعی از جا کنده نمی شود و هیچ گاه مهار احساسات خود را از کف نخواهد داد.

13- رضامندی باعث می شود انسان حتی اگر بر دشمن خود چیرگی یافت، کریمانه و با اخلاق اسلامی با وی برخورد کند و برای همگان نیکی و خیر بخواهد.

14- هریک از بانوان و آقایان تلاش کنند عنصر رضامندی را در خود تحقق بخشند تا از نعمت سعادت ـ که از هر گنجی پربهاتر است ـ برخوردار شوند. شایسته است برای این کار از محاسبه روزانه نفس و توسل به اهل بیت علیهم السلام کمک بگیرند.

15- در امور مادی لازم است که خود را با افراد پایین تر مقایسه کنیم تا با دیدن نعمت هایی که خدای متعال روزی ما فرموده و دیگران از آن بی بهره یا کم بهره اند، احساس شکر و رضایت به ما دست دهد.

16- مفهوم واقعی و صحیح «رضا» این است که انسان مسلمان و راضی با تکیه بر الطاف باری تعالی پیوسته در حال کار و کوشش باشد و لحظه ای از تلاش باز نایستد.

17- رضایت داشتن به قسمت الهی در میان مراتب ایمانی، ناظر به جایگاه رفیع و بسیار والایی است و جا دارد که زنان و مردان مؤمن برای دست یافتن به این مقام والا بکوشند.

18- کسی که شکر نعمت های الهی را به جا آورد، خدای متعال نعمت را بر وی دوچندان می سازد و کسی که کفران نعمت کند، سرنوشتش محرومیت خواهد بود.

19- رضایت به قسمت الهی هرگز بدین معنا نیست که انسان برای بهبود اوضاع خود و حل مشکلات تلاش نکند، بلکه بدین معناست که برای رفع نقایص تلاش کند، ولی از آن جا که مشکلات همیشه وجود دارند، نسبت به مشکلاتی که از حد توان او بیرون است راضی و شاکر باشد. چنین کسی بی تردید در زندگی خود احساس خوشبختی خواهد نمود.

20- براى آموختن تسلیم و یاد گرفتن فضیلت رضا بهترین سرمشق رفتار رسول خدا صلی الله علیه وآله است.

21- رسول گرامى اسلام صلی الله علیه وآله پیوسته چنین بود که درباره امور پیش آمده، نمى ‏فرمود کاش به گونه‏ اى دیگر بود و این شیوه همیشگى آن حضرت بود. این مطلب نشان دهنده تسلیم فوق العاده و نهایت رضامندى آن بزرگوار است و باید بدان تأسى کنیم.

22- بهاى ایمان تسلیم بودن به تمام احکام پیامبر صلی الله علیه وآله است، چه آن ها که مى‏ پسندیم و چه احکامى که مورد پسند ما نیست.