1- بهترین حکومت در جهان

پاک ترین و بهترین حکومت در جهان حکومتی است که برپایه اخلاق و فضیلت استوار باشد؛ حکومتی که مولایمان حضرت بقیة الله الأعظم، آقا امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف آن را برپا خواهند کرد. جوانان ما که در آینده، همه کاره عراق و جهان خواهند بود، باید با حکومت آن حضرت آشنا شوند. بدانیم که حکومت آینده عراق از آنِ جوانان ماست و مراجع تقلید و شیوخ عشایر عراق از جوانان امروز بر خواهند آمد. بازرگانانمان نیز از همین قشر بر خواهند خواست. در یک کلام جوانان امروز در آینده محور سیاست و اقتصاد و حوزه های علمیه خواهند بود و در آینده همه چیز بر وجود آنان استوار خواهد شد، لذا ما و جوانان می بایست نسبت به شناخت این فرهنگ مسئولیت پذیر باشیم تا در آینده به مرحله اجرا درآید و زمینه ساز ظهور منجی عالم بشریت، حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف شود.

همان گونه که موفق ترین حکومت در طول تاریخ که کمترین تلفات و بیشترین برکات را داشت، حکومت رسول خدا صلی الله علیه وآله و حکومت امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام بود، موفق ترین حاکمان تاریخ نیز این دو بزرگوار بودند؛ با خواندن تاریخ، بهتر به این حقیقت پی خواهید برد.

پس از پایان جنگ جهانی دوم که میلیون ها انسان را به کام مرگ فرستاد و معلول کرد، در آن هنگام دو کشور اعلام کردند که بیشترین زیان را در نتیجه این جنگ خانمان سوز دیده اند. یکی از این دو کشور یادشده به سفارش امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام که در منشور حقوق شهروندان خطاب به یکی از استانداران خود نوشتند، عمل کرد. این کشور جنگ زده به یک فراز از سفارش امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام در زمینه اقتصاد عمل کرد و در زمانی نه چندان طولانی در زمینه اقتصاد و مسائل داخلی به مرحله ای رسید که با قدرتمندترین کشور جهان رقابت می کرد و این پیشرفت به برکت عمل به فرازی از سفارش های اقتصادی امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام به دست آمد.

مهم این است که جهان امروز دریابد که امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام علی رغم فراوانی مشکلات داخلی و خارجی و نیز توطئه های همه جانبه دشمنان عدالت و ولایت، عراق که نیمی از جهان آن روز بود را مدیریت می کردند. آن حضرت در عرصه های گوناگون سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و علمی یادگارهایی بی مانند از خود برجای نهادند.

امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام شاهکارهایی بی مانند از خود در تاریخ برجای گذاشتند که تمام پیشرفت های گوناگون جهان امروز، در برابر یادگارهای آن حضرت بسیار ناچیز و اندک است. سیره آن حضرت در ایام حکومتشان همچنان بی مانند است. حکومت های امروز حتی در آزادترین کشورها بسیار بسیار از سیره آن حضرت دور مانده اند، چراکه از ایشان درس کشورداری و مردم داری نیاموختند. حکومت و کشورداری پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله که سرآغاز حکومت پاک بود نیز موفق ترین بود.

هیچ تردیدی نیست که آن دو بزرگوار و سیره حکومتی شان باید برای ما و جهانیان الگو باشد. البته باتوجه به نسبت وابستگی ما به آن بزرگان، باید در عراق امروز و هرجای دیگر از سیره درخشان آنان پیروی کنیم و آن را الگوی خویش قرار دهیم.

اگر سیره و روش رسول خدا صلی الله علیه وآله و امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام معیار قرار گیرد، و با روش حاکمانی که متأسفانه به نام اسلام در سرزمین هایی اسلامی حکومت کرده و همچنان بر سر قدرت هستند، سنجیده شود، می بینیم تفاوت از زمین تا آسمان خواهد بود.

رسول مکرم اسلام، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وآله فرمودند: «سیأتی علی الناس زمان لا یبقی من الإسلام إلاّ اسمه ومن القرآن الا رسمه؛ روزگاری بر مردم خواهد آمد که از اسلام تنها نامش و از قرآن تنها نقش و نگارش باقی می ماند».

به راستی چه شخصی باید این مطلب را برای مردم روشن کند؟ حقیقت این است که همه ما در این زمینه مسئولیت داریم، چراکه به فرموده معصوم علیه السلام: «کلکم راعٍ وکلکم مسئول عن رعیته؛ همه شما مسئولیت پذیر و نسبت به دیگر افراد جامعه خود مسئولید».

بنابراین، هرکه شناختنش بیشتر و امکاناتش فراوان تر باشد، در این زمینه مسئولیتش سنگین تر است. سرزمین یا کشوری که نام اسلامی را یدک می کشد، باید سیره امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام را روش و منش خود قرار دهد تا در دو جهان از خیر و برکت سعادت و کرامت آکنده شود.

2- دو فرهنگ سعادتبخش

آنچه امام حسین علیه السلام در قضیه عاشورا اعلام کردند، در واقع همان فرهنگ رسول خدا صلی الله علیه وآله و فرهنگ امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام بود؛ فرهنگی که آن بزرگوار آن را سیره جد و پدرشان خواندند. جهان امروز بیش از پیش به این فرهنگ (فرهنگ انسانی و فرهنگ فداکاری در راه حق) نیاز دارد. بنابراین، مسئولیت بزرگ در این زمینه برعهده قشر جوان است و آنان باید این دو فرهنگ را با تمام ابعادش بشناسند، سپس به جهانیان معرفی کنند و بگسترانند. 

3- به جهان معرفی کنید

هرچه جهانِ به اصطلاح پیشرفته امروز را بکاوید و کشورهای مدعی حقوق بشر را بسنجید، حتی یک کشور را نمی یابید که زندانی سیاسی نداشته باشد و مجازات اعدام را در حق سیاسیون مخالف اعمال نکند، ولی در مقابل امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام حدود پنج سال از کوفه عراق، پایتخت کشور اسلامی آن روز، مساحتی را به گستردگی پنجاه کشور امروزی مدیریت نمودند، بر آن ها حکومت کردند و باوجود دشمنان فراوانی که داشتند و دشمنی های زیادی که با حضرتش می نمودند و جنگ های بسیاری که علیه ایشان به راه انداختند، تاریخ به یاد نمی آورد و ثبت نکرده است که آن حضرت حتی برای یک روز یک زندانی در چنین مقوله ای داشته و یا در این مورد فردی را اعدام کرده باشند. این فرهنگ را باید به جهان هدیه کرد، چراکه جهان با این فرهنگ بیگانه است و آن را نمی شناسد.