1- از آن جا که در وجود انسان چیزی به نام نفس اماره وجود دارد که همیشه او را به بدی ها فرا می خواند، آدمی پیوسته در خطر لغزش قرار دارد و هر آن ممکن است از فرمان خدا غافل شود. بنابراین، انسان پیوسته نیازمند آن است که عزم خود را بر التزام به تقوا و به جا آوردن کارهای نیک جزم کند و پیوسته این عهد را تجدید نماید و به یاد آورد.

2- شایسته است هریک از ما نیز اهل تقوا و انصاف باشیم و در برخورد با همگان خشنودی خدای سبحان را در نظر بگیریم.

3- سزاوار همگان است که تقوا پیشه کنیم و از درک و دانش و فعالیت خود هرچه بیشتر بهره گیریم.

4- کسی نگوید ادای واجبات الهی و پرهیز از حرام برایمان کافی است و نیازی به امور دیگر نداریم؛ چراکه اگر چنین بود، خدای متعال بسیاری از امور را مستحب قرار نمی داد. در حقیقت این امور به تقوای انسان کمک می رساند و او را پله پله به سوی مراتب کمال سوق می دهد.

5- تقوا شاهراهی به سوی سعادت و کسب موفقیت است و باعث نجات انسان از بحران ها و مشکلات دنیوی و اخروی می گردد.

6- شایسته است که انسان از خدای متعال پروا داشته باشد و در هر گناه خرد و کلانی طاعت و تقوای الهی را رعایت کند.

7- افراد باتقوایی که از خدای عزوجل پروا می کنند در دنیا و آخرت ثمرات نیکی در انتظارشان خواهد بود.

8- از آن جا که در وجود انسان چیزی به نام نفس اماره وجود دارد که همیشه او را به بدی ها فرا می خواند، آدمی پیوسته در خطر لغزش قرار دارد و هر آن ممکن است از فرمان خدا غافل شود. بنابراین، انسان پیوسته نیازمند آن است که عزم خود را بر التزام به تقوا و به جا آوردن کارهای نیک جزم کند و پیوسته این عهد را تجدید نماید و به یاد آورد.

9- هریک از شما باید بکوشد که نیت خود را ارتقا و بهبود بخشد و آن را مایه ارتقا و صعود خود قرار دهد. نیت خود را چنان سازید که پاداش بیشتر و مقام و تقرب افزون تر را برایتان به ارمغان آورد و بدین ترتیب نتایج مثبت بیشتری در دنیا و آخرت به دست آورید.

10- خدای متعال به همگان درک و فهم عطا کرده و هرکس به اندازه خودش می تواند خوب و بد را از هم تشخیص دهد. ملاک بهشتی یا جهنمی شدن انسان در این است که عملی را که خوب می داند انجام دهد و از ارتکاب کارهایی که آن ها را ناپسند می دارد خودداری نماید.

11- اگر انسان از جوانی و نوجوانی جداً تصمیم بگیرد از گفتارها و کردارهایی که به نظر او ناپسند است اجتناب کند، از نظر معنوی رشد فراوانی خواهد کرد.

12- آیه شریفه: «وَمَن یتَّقِ اللهَ یجْعَل لهُ مَخْرَجًا؛ هرکه تقوای الهی پیشه کند، خدای متعال [در مشکلات] راه نجاتی برایش ایجاد می کند» اشاره به حقیقتی تکوینی و واقعیتی تاریخی دارد؛ بدین معنا که هرکس ـ اعم از زن و مرد و پیر و جوان ـ که تقوای الهی ورزد، خدای متعال در گرفتاری ها برایش گریزگاه و گشایشی قرار می دهد که بنا به مشیت و حکمت بالغه الهی ممکن است این گشایش زود یا دیرهنگام باشد.